Column – Oorlogsveld

oorlogsveldHet is zaterdagmiddag, rond 15.00, een hoop mensen bevinden zich in een op dat moment kleine ruimte. Je wandelt zowaar een oorlogsveld binnen, de winkelwagens bevinden zich op iedere hoek van de gang. De zelf scanners worden gebruikt als snipers en daar bevind je je dan tussen als “22 jarige, ik ben net samen gaan wonen en moet boodschappen doen” tussen. 

Je wandelt het oorlogsveld binnen, je sniper in de hand en je tankwagen voor je, gewapend met een boodschappenbriefje. Oké, we hebben groente en fruit nodig, op naar links.. Rustig begeef ik mij met mijn wagen het veld op. Het is druk, heel druk.. Obstakel 1, de aanbiedingen aan de voorkant van de schappen, daar waar de officier, beter bekend als de vrouw, samen met andere officieren staat bij te kletsen over hoe hun landtroepen (ook wel kinderen genoemd). De ene troep is natuurlijk beter als de anderen, maar hey, dat is iets waar we verder niet over uit gaan wijden.

Eindelijk bereik mijn eerste doel, het fruit en de wokgroente ! Er ligt nog een zak buitenbeentjes appels, links, rechts, links, rechts en mijn rode laser vliegt op de barcode af. Bingo! Die is van mij. Snel vertrek ik naar het broodvlees, daar waar meestal wel genoeg is. Ik neem de €1 pakketjes en loop verder. Aan de andere kant ligt het vlees, mijn volgende doel en tevens obstakel. De onderofficiers, dit zijn de mannen wel te verstaan,zij staan hier namelijk moeilijk geparkeerd met hun tankwagens. Ze willen natuurlijk het lekkerste vlees, maar dat bepaalt de officier. Het obstakel is dat veel al om 15.15 op is ! Dus de laserstralen vliegen om je oren hier.

Ik ga verder met mijn boodschappenlijstje. Omhoog, omlaag, links, rechts en blijven schieten om nog iets van die aanbiedingen mee te krijgen.. Want ja, daarom ga ik bij die winkel de boodschappen halen. Rennen om het laatste pak nog te krijgen, en dan ook dolgelukkig zijn als het is gelukt. Met trots zet ik de producten in de winkelwagen. Kip ik heb je !.

Ik kom in de lastigste rij, de rij met het snoepgoed en de koekjes.. Daar waar iedereen 1,5 uur staat te kijken naar wat ze in hemelsnaam mee moeten brengen. Als er een aanbieding is is het duidelijk, dat gaat mee. Maar wanneer dat niet het geval is, dan wordt het moeilijk. De zweetdruppels vliegen om je oren, de zoutdruppels van het verdriet van de landtroepen is niet te vermijden, de meest heftige taferelen vind je hier. De zoutdruppels kunnen een zee vullen.Je hebt medelijden met de troepen, omdat je nog goed weet hoe het voelt, maar denk net als de officier, “dat hadden ze van mij ook niet gemogen”.

De rest van het oorlogsveld is manoeuvreren, schuilen en proberen de tanks en wapens te vermijden. Dan kom ik bij het laatste en het zwaarste punt.. De kassa. Dan voel ik de zweetdruppels over mijn rug lopen, stijgt mijn bloeddruk met 110 en hyperventileer ik nog net niet. Ik zet mijn sniper terug in de standaard, scan mijn kaartjes en daar staat het bedrag met korting.

Een halleluja engelengezang suist in mijn oren, de oorlog heb ik overleefd, en de schade is beperkt gebleven. Met een overwinningsgevoel rijd ik met mijn tank het oorlogsveld uit, de mede-officiers voorbij, die huilend van ellende met hun troepen en onderofficier aan de kassa staan. Dag dames, I WON! 

Neem het verhaal met een korreltje zout, ik kan nog wel eens een beetje overdrijven 😉

 

 

2 Reacties

  1. Dorothé
    december 15, 2016 / 11:10 am

    Ah lol hoe herkenbaar
    Ik ben dan ook anti geweld en ga het liefst niet de Warzone binnen. Maar ja
    We kunnen het niet altijd vermijden hè lol
    Goede beschrijving o er die onderofficieren

    • Ballontraebay
      december 15, 2016 / 9:31 pm

      Hahaha 🙂

Geef een reactie