Column – Rust zacht Dana

DanaDana, ons baardagaam vrouwtje hebben we gisteren in moeten laten slapen. 1,5 dag was ze heel ziek en niet meer zichzelf, heel moeilijk om te zien. De eerste keer dat we bij dierenarts kwamen liepen we als dierenbeulen naar buiten en de 2e keer voelde ik me begrepen. En voelde het ook als de juiste keuze..

Vrijdagavond kwam ik thuis van mijn werk en wilde ik onze smurfjes hun portie sprinkhanen voeren. Waarbij normaal Dana haantje de voorste is kwam er nu geen reactie. Sterker nog, ze was nu helemaal ingevallen, oogjes dicht en duidelijk ziek. Aangezien het 6 uur was geweest begon ik aan een lastig klusje om een dierenarts te pakken te krijgen. Na een hoop bellen en doorverwezen worden kwamen we bij een dierenarts in Venlo uit. 20 min later stonden we in de praktijk met ons hoopje ellende. Ze werd bekeken en had toch wel in de gaten waar ze was, dus begon ze zoals normaal een beetje te wandelen. Haar ontlasting werd bekeken, maar daar bleek niks mee te zijn, (geluk eigenlijk, want ik was al bang voor wormen). Alleen vond ze haar ondervoed, uitgedroogd en kon ze dat niet van de een op de andere dag zijn geworden.. Donderdag had ik haar nog gewoon in mijn handen en was ze niet zo ingevallen. Ze had wel een bult op het begin van haar staart en een neusgat dicht, en wat vlekjes maar dat wilde ik door een kennis laten bekijken. We werden naar huis gestuurd met het advies haar drinken te geven, te voeden, in te smeren met zalf en een medicijn in te spuiten. Het voelde alsof we echte dierenbeulen waren, terwijl mijn verstand wist dat het niet zo was..

Zaterdagochtend kwam ik beneden en lag ze nog steeds als een hoopje niks op haar plek. Ik gaf haar haar medicijnen, veel drinken en bood haar een sprinkhaan aan. Drinken en de medicijnen ging prima, de sprinkhaan daarin tegen niet.. We gingen even snel op pad, en toen we terug kwamen was het nog steeds niks. Mijn schoonouders kwamen langs en zagen dat het plekje op haar buikje een wondje was geworden. En dat was eigenlijk de druppel. Ik begon met bellen en met een hoop gedoe konden we bij ons in de buurt terecht. Ik vertelde haar wat er aan de hand was en ze zocht een manier om te helpen. Maar ook haar collega zei dat een spuitje nu de juiste keuze zou zijn. En dat is het dan ook geworden.. De dierenarts vertelde me dat we er prima voor zorgde en gaf me tips om het nog beter te doen. Maar dit keer liep ik niet met een dierenbeul gevoel weg. Dana is nu gezellig bij Anita en de opa’s en oma van Kenneth.

Lieve Dana, van het eerste poepje op mijn schoot tot de schrikreactie als je me zag vanaf de grond. Gelukkig was jij wel altijd gelukkig met de stukjes fruit en groente in de bak. Je was een apart beestje! Ik ga je missen kleintje.

2 comments for “Column – Rust zacht Dana

  1. oma
    december 11, 2016 at 10:50 am

    sterkte Kelly en Kenneth, Dana heeft nu rust en geen pijn meer! xx

    • oma
      december 11, 2016 at 10:52 am

      Kelly, de tijd klopt niet, toen ik het schreef, was het een uur later! xx

Klets gezellig mee!